پژوهشگران: جلیل اوپیمی آگبولا و کیکه ژانگ
خلاصه تحقیق
این مطالعه با هدف بررسی نحوه تأثیر نسبتهای مختلف پروتئین، لیپید و نشاسته (در یک سطح انرژی قابل هضم ثابت) بر عملکرد رشد، ضریب تبدیل غذایی، نگهداری پروتئین و ترکیب میکروبیوم روده میگو در دو دمای 24 و 29 درجه سانتیگراد انجام شد.
طراحی جیره
- ایزوانرژی: تمامی جیرهها فاقد تفاوت در انرژی قابل هضم کلی بودند.
- ترکیبات جیره (درصد انرژی قابل هضم):
– سهم پروتئین قابل هضم (40-72٪)
– چربی قابل هضم (12-34٪)
– نشاسته قابل هضم (8-30٪)
نتایج کلیدی
- 1. عملکرد رشد
– در دمای 29 درجه سانتیگراد میگو حدود دو برابر سریعتر از 24 درجه سانتیگراد رشد کرد.
– جیرههای با سهم بالاتر پروتئین همواره بیشترین نرخ رشد را فراهم کردند.
- 2. ضریب تبدیل غذایی (FCR)
– کمترین مقادیر FCR (1تا 1.9) فارغ از دما در جیرههای غنی از پروتئین مشاهده شد.
- 3. نگهداری پروتئین
– رژیمهای با نسبت بیشتر نشاسته، نسبت به جیرههای پر چربی، ذخیره پروتئین بیشتری در بافت میگو ایجاد کردند.
- 4. تغییرات میکروبیوم روده
– دما تأثیر قابلتوجهی بر تنوع یا ترکیب میکروبی نداشت.
– جیرههای پرنشاسته تنوع میکروبیوم بالاتری نسبت به جیرههای پر پروتئین یا پر چربی به همراه داشتند.
نتیجهگیری
- پروتئین همچنان مهمترین منبع انرژی برای دستیابی به بالاترین نرخ رشد است.
- نشاسته بهعنوان منبع مکمل انرژی میتواند ضمن افزایش ذخیره پروتئین، تنوع میکروبی روده را نیز ارتقا دهد.
- لیپید با کارایی نزدیک به نشاسته در رشد، اما اثری ضعیفتر بر حفظ پروتئین دارد.
- برای پرورش در دماهای مختلف، تنظیم دقیق نسبتهای پروتئین، چربی و نشاسته در خوراک میتواند تعادلی ایدهآل میان هزینه، عملکرد و کاهش تلفات نیتروژن ایجاد کند.